Birinci Dünya Savaşı’nda ne canlı yayın vardı ne anlık bildirimler.
İkinci Dünya Savaşı’nda insanlar olup biteni aylar sonra, sansürlenmiş gazetelerden öğreniyordu.

Teknoloji sınırlıydı, haberleşme yavaştı, görüntü yoktu.
Acı vardı ama çoğu zaman uzak ve belirsizdi.

Bugün ise durum bambaşka.

Artık bir patlama saniyeler içinde ekranımıza düşüyor. Bir annenin feryadı, bir çocuğun cansız bedeni, kazılan mezarlar… Hepsi yüksek çözünürlükte, filtrelenmeden, saklanmadan önümüzde.

İran Dışişleri Bakanı Abbas Arakçi’nin paylaştığı fotoğraf da bunlardan biri. ABD ve İsrail tarafından bir ilkokula düzenlenen saldırıda hayatını kaybeden 160’tan fazla çocuk için kazılan mezarların görüntüsü… Ve o cümle:
“Trump’ın vadettiği ‘kurtuluş’ gerçekte böyle görünüyor.”

Bu söz sadece bir siyasi mesaj değil; aynı zamanda çağımızın çelişkisini yüzümüze vuran bir ironi.

ABD-İsrail ve İran hattında tırmanan gerilim artık yalnızca diplomatik bir kriz değil. Sınırları aşan, bölgeyi ateşe atan ve en ağır bedeli sivillerin ödediği bir tabloya dönüşmüş durumda.

Eskiden “bilmiyorduk” denebilirdi.
Şimdi herkes biliyor.

Kayıplar sayı değil, yüz. Masumlar istatistik değil, isim.
Ve buna rağmen savaşlar devam ediyor.

İnsanlık tarih boyunca güç uğruna kan döktü. Ama bugün farklı olan şu: Artık cehaletin arkasına saklanmak mümkün değil. Dünya liderleri de, halk yani bizler de görüyoruz. Çocuk mezarlarını görüyoruz. Yıkılmış okulları görüyoruz. Yitip giden aileleri görüyoruz.

Peki o halde nasıl oluyor da bu kötülük sürüyor?

Belki de sorun artık bilmemek değil; alışmak.
Görüntülerin sıradanlaşması, acının akışta kaybolması… Birkaç saniye üzülüp sonra bir sonraki videoya geçmek.

Teknoloji insanlığı birbirine yaklaştırdı ama vicdanı aynı hızla büyütemedi.

Bugün savaşın bilançosu gizli değil. Açık.
Acı saklı değil. Görünür.
Masumiyet tartışmalı değil. Ortada!

Ve belki de asıl trajedi tam burada başlıyor:
Gerçeği görüp yine de durduramamak.

Tarih bir gün bugünü yazarken şunu soracak:
“Her şey gözlerinizin önündeyken, neden sustunuz?”